سوال هایی که بی پاسخ ماند؟!

سرانجام دوشنبه 25 آذر ماه خاتمی با 9 روز تاخیر از روزدانشجو، به دانشگاه تهران آمد. زمانی که 1 ساعت قبل از آغاز برنامه درب تالار شهید چمران به علت ازدحام جمعیت شکست، صحنه ای باعث حیرت  همگان شد. تالار از ساعت ها پيش توسط هواداران دکتر خاتمي پر شده بود!!! از ساعتها پيش، از درب پشتي سالن، دانشجوياني از دانشگاههاي اميرکبير، تريبت مدرس، خواجه نصير، شريف، تريبت معلم و ... !!!!!! به داخل سالن آورده شده بودند، به صورتي که تقريبا ديگر جايي براي دانشجويان خود دانشگاه تهران باقي نمانده بود! آنجا بود که بار دیگر معنای حقیقی "آزادی بیان" به سبک آقای خاتمی و یارانش آشکار گشت و آنجا بود که براي چندمين بار، ادعاي پوشالي و دروغين انجمن اسلامي دانشجويان ، مبني بر رعايت آزادي بيان و شعار "زنده باد مخالف من" بر همگان ثابت شد. دوستداران خاتمی علاوه بر اینکه دائما نسبت به دولت نهم فحاشی کردند، تصویر حضرت امام خمینی که همین آقایان و خاتمی از آن دم می زنند را پاره کردند که نشان دهند چگونه پرچم دار آرمانهای انقلاب و ارزشهای امام هستند.  در برنامه امروز ...

برای دیدن عکسهای بیشتر بر روی ادامه مطلب کلیک کنید:

آنجا هفته هاست که خانه ها را ویران و اهلش را آواره می کنند. آنجا ماههاست که برق را بر روی ساکنینش قطع کرده اند، شبهایش همچون دل غاصبانش تاریک است و روزهایش شاهد مرگ بی صدای کودکانی است که از گرسنگی و نبود دارو در خانه های ویرانه جان داده اند.آنجا همه اشک می ریزند و به سر و صورت می زنند. آنجا چشمها همه گریان است و بر زبان ها فقط ندای "یاللمسلمین". آنجا زنان و کودکان اهداف زنده ی تمرین تیراندازی اند . آنجا بچه هایش هر روز باید به دنبال همبازی جدیدی بگردند.

غزه را می گویم ، سرزمینی که بیش از یک و نیم میلیون انسان در آن ، به جرم بی گناهی و فقط به دلیل دفاع از حقوق مشروع خود ، با یک فاجعه انسانی روبرو هستند. و تو چه می دانی که در آنجا چه می گذرد؟ و چه می دانی از درد و رنج و آوارگی! عطش و گرسنگی و تحریم! مریضی ونداشتن دارو !سرما و نداشتن سر پناه! و چه می دانی از صدای شیون کودکی بی مادر و آواره. در کدام سرزمین چنین فاجعه ای رخ داده است؟ کربلا؟ الان هم اگر خوب گوش فرادهی، ندای"هل من ناصر ینصرنی"حسین است که از تاریخ به گوش می رسد. آیا باور نداری که هر روز خدا ، تجلی "کل یوم عاشورا"ست؟  کجایند آن چمران ها که شب ها را با کودکان یتیم بگذرانند؟ و کجایند متوسلیان ها که پرچم "لااله الاا..." را در آن سوی افق ها به اهتزاز در آورند؟

گوشمان از فریاد "یاللمسلمین"کودکان غزه پرشده و چشمانمان را به سادگی برخرمن اجساد آنان بسته ایم ؟ آیا روا نیست که در مسلمانی خود شک کنیم ؟ چطور می توانیم شب راحت سر بر بالین بگذاریم در حالی که در غزه کودکی بی پناه و مظلوم، تنها و بی کس، گرسنه و بی غذا، در سرما و بدون سرپناه، شب را تا به صبح بیدار می گذراند. و چطور می توانیم راحت سر بر بالین بگذاریم درحالی که می بینیم چگونه ددمنشان بر پیکر نیمه جان مجروحان فلسطینی تیر خلاص می زنند. اگر ملاک علی است که ماجرای خلخال را زیاد شنیده ایم. آیا این همه وحشی گری از کندن خلخال از پای دختر یهودی کمتر است؟ مگر پیغمبر نفرموده که اگر مسلمانی فریاد کمک مسلمانی را بشنود و به کمک او نرود، مسلمان نیست. ای مسلمان تو را چه شده که دیگر"من یسمع منادیا ینادی یا للمسلمین..."برایت معنا و مفهومی ندارد؟                     

اين کودکان در پشت حصار هاي نوار غزه ، منتظر 2 ميليارد مسلمان جهان است . تا آبي بياورند و ناني .

16 آذر امسال هم گذشت. امسال هم مانند سالهای گذشته شاهد انتشار ویژه نامه هایی به مناسبت این روز از طرف بعضی تشکل های دانشجویی دانشگاه بودیم. در این ویژه نامه ها از وقایع 16 آذ ر 1332 دانشکده فنی دانشگاه تهران و شهادت سه تن از دانشجویان این دانشکده به دست نیروهای مزدور رژیم به روایت های مختلف یاد شده بود، اما به ماهیت 16 آذر اشاره ای نشده بود؛ اینکه چرا و به چه علت چنین وقایعی به وقوع پیوست، به چه خاطر امثال بزرگ نیاها سینه ی خود را سپر گلوله قرار دادند و در خاک وخون غلطیدند؟بالاخره اینکه پیام  واقعه آن روز چه بود و شریعت رضوی ها و بزرگ نیاها با خون سرخشان چه پیامی برای ما داشتند ؟ آیا پیام آنان جز این بود که هرگز نگذارید پای عناصر بیگانه به کشور باز شود، چه بسا که خون شما در این راه ریخته شود؟ و آیا واقعه آن روز، جز برای دفاع از استقلال کشور و باز نشدن پای بیگانه به آَن به وقوع پیوست؟آنان در آن روز و در روزهای بعد از همه چیز خود، حتی جان خود گذشتند،که امروز زمینه برای کسانی هموار شود که در جهت امیال و خواسته های دشمنان قسم خورده این نظام و انقلاب، از هیچ تلاشی فروگذار نیستند و هر فرصتی حتی تجمع صنفی دانشجویان را ابزاری برای جولان دادن اهداف سیاسی خود قرار می دهند.دانشجویان در آن روز یعنی 16 آذر 1332 و  روزهای بعد از آن همچون 13 آبان 1358 و نیز دوران هشت سال دفاع مقدس،   رسالت خود را به خوبی تشخیص دادند و به نحو احسن آن را انجام دادند. اما ما چقدر رسالت خود را تشخیص داده ایم و در انجام آن کوشیده ایم ؟و اصلا رسالت امروز ما چیست؟ آیا رسالت امروز ما با رسالت دیروز آنان یکی است ؟ 

پاسخ، آن است که ما امروز علاوه بر رسالت های دیروز آنان،  رسالت مهم دیگری نیز بر دوش داریم و آن این است که نگذاریم خون آنان پایمال شود.این رسالت خطیر محقق نخواهد شد، جز آنکه حریم مقدس دانشگاه در برابر فتنه ها و توطئه های دشمن حفظ شود، و این وظیفه ی دانشجوست. دانشجو است که یاید از حریم مقدس دانشگاه پاسداری نماید و اجازه ندهد محیط پاک دانشجویی آلوده به اغراض منحرفان و وابستگان به اجانب  گردد، و این همان چیزی است که رهبر معظم انقلاب آن را لب انتظار خویش از دانشجویان می دانند و می فرمایند: "انتظار من از فرزندان دانشجویم این است که ابزارها و شیوه های دشمن را در محیط دانشگاه شناسایی نمایند و اجازه ندهند که او در این مکان مقدس در روند علم و دین اخلال وارد نماید".(۱) برای یادآوری این تکلیف فرازی از پیام حضرت امام(ره) را از نظر می گذرانیم: "امروز که کشور از استقلال شایسته برخورداراست و قیدوبند غرب وشرق وغرب زدگان وشرق زدگان از کشور و دانشگاه گسسته شده است،جوانان عزیز دانشگاهی هر چه بیشتر در کسب علوم وفنون در اعتلای کشور معظم خود کوشش نمایند واز نفوذ عناصر منحرف و وابسته به چپ وراست قاطعانه جلوگیری کنند و نگذارند محیط مقدس دانشگاه آلوده به اغراض منحرفان وابسته به اجانب گردد."(2)

 ۱- پیام به مناسبت بازگشایی دانشگاهها ،  ۶/7/78   

۲ - صحیفه امام - جلد 18، صفحه 84

چه زيباست در راه معشوق تحمل درد و رنج کردن زير سنگهاي آسياب
حيات خرد شدن در درياي غم فرورفتن به خاطر حق متهم
شدن و نفرين و لعنت شنيدن و از همه جا رانده و از
همه کس مطرود شدن .
چه زيباست که به ارزشهاي
خدايي ملتزم ماندن و به خاطر خدا رنج بردن و به
خاطر حق پافشاري کردن و زيان ديدن و از همه چيز
خود صرف نظر کردن و فقط و فقط به خدا انديشيدن و
به سوي خدا رفتن .
چه زيباست شمع شدن و سوختن و
راه را روشن کردن و کفر و جهل را به مبارزه طلبيدن
و هيولاي ظلمت را به زانو در آوردن و وجود خود را
شرط اساسي براي پيروزي نور بر ظلمت کردن .
چه زيباست که فقط با خدا ماندن و از همه عالم بريدن،
مطرود همه مردم شدن به کلي تنها ماندن و هيچ
پناهگاهي جز خدا نداشتن و به کلي از همه جا و همه
کس نااميد شدن و هيچ اميدي و آرزويي و روزنه نوري
جز خدا نداشتن .
چه زيباست مرگ را در آغوش
کشيدن و به ملاقات خدا شتافتن و بر همه مظاهر وجود
مسلط شدن و بر همه عالم و قوانين دنيا حکومت کردن
و جبر تاريخ را به خاک کشيدن و مسير تاريخ را
دگرگون کردن و شيطان قوي پنجه و سخت جان را شکست
دادن و زيبايي انسان را در بزرگ ترين تجلي تکاملي
خود نشان دادن .

بندگي‌ كن‌ تا كه‌ سلطانت‌ كنند             تن‌ رها كن‌ تا همه‌ جانت‌ كنند

خوي‌ حيواني‌ سزاوار تو نيست‌               ترك‌ اين‌ خو كن‌ كه‌ انسانت‌ كنند

چون‌نداري‌ درد درمان‌ هم‌ مخواه        ‌      درد پيـدا كن‌ كه‌ درمـانت‌ كنند  

بـــندهِ‌شـــيطـاني‌ و داري‌ امـــيد            كي‌ ستايش‌ همچو يزدانت‌ كنند    

شكـر و تســـليم‌ ســليمانيت‌ كـو؟         اي كه مي خواهي سليمانت كنند    

از چَـهِ شهـوت‌ قـدم‌ بيـرون‌ گـذار             تــا عـزيـز مصــر و كنعــانت‌ كنند

همچو سلمان‌ در مسلماني‌ بكوش        ‌اي‌ مسلمان‌ تا كه‌ سلمانت‌ كنند

                                        «جوهری»